trufle

Ten znajomo wyglądający grzybek wydziela taki sam feromon (zapach płciowy) jak aktywny płciowo samiec świni, gdy chce nakłonić samicę do przyjęcia pozycji kopulacyjnej. Wyryta przez świnię (lub czasem psa), trufla rozsiewa się i nie rośnie już pod ziemią, lecz trafia na stoły najszczęśliwszych. Ateńczycy wychwalali trufle jako afrodyzujące, a Rzymianie rozpływali się nad ich białą odmianą. W wiekach późniejszych wydawało się, że zniknęły ze stołów, aż do osiemnastego wieku, kiedy to na dworze w Wersalu znaleźć możemy Madame de Pompadour, która - przez dietę z trufli, wanilii i selera, mającą jakoby zwiększyć jej żar do króla Ludwika XV - doprowadziła się do poważnej choroby. Casanovą, rajfur tego samego króla, w charakterze afrodyzjaku zjadał czarne trufle. W 1936 r. Marcel Boulestan, pisarz-smakosz i znakomity zarazem kucharz, pisze, że on i Colette, wielka pisarka francuska i miłośniczka prostych smakołyków, zjedli pewnego razu kolację z "kilogramów pięknych trufli, ugotowanych w popiele". Nadal nie wynaleziono lepszego niż ten sposobu na przyrządzanie ich: umyć je najpierw w winie, następnie zapiekłszy, podać gorące z solą i pieprzem. Dai Llewellyn, znany ówczesnemu Londynowi jako "uwodziciel z dolin", przysięgał na trafię, że jest ona prawdziwym afrodyzjakiem!