satyrion

Satyrion to jeden z owych tajemniczych afrodyzjaków, do których w czasach starożytnych wciąż nawiązywano, a ich prawdziwą naturę możemy jedynie odgadywać. Pliniusz twierdzi, że wystarczy go tylko nosić ze sobą, by spowodować podniecenie. W Satyriconie Petroniusza pojawia się następująca wzmianka o satyrionie: "w komnatach dało się zauważyć osoby płci obojga, z ich zachowania wywnioskowałem, że każde z nich napiło się satyrionu". Niektórzy uważają, że mowa tu o Coeloglossum bractaeum, z którego Turcy warzą krzepiący napój zwany salep, inni przypisują to działanie storczykowi męskiemu (Orchis mascula; Edward Yernon w swojej wesołej książeczce o afrodyzjakach stawia na storczyk). Bagneaux de Yilleneuf w Le livre d'amour des aucie ns (wydanie z r. 1927) był raczej zdania, że jest to storczyk Orchis hircina, który, po rozpuszczeniu w kozim mleku, podany starym mężczyznom "na powrót budzi wśród nich ognie miłości". W opublikowanej w roku 1685 w Londynie The Ma-gick ofKirani King ofPersia (Magii Kirani, króla Persji), Cyranus zalecał satyrion "zużytym i bezpłodnym kobietom ... dla współżycia ... jest on suchy, smakowity i daje pewność poczęcia. Jeśli przed zespoleniem rozsypiesz go na męski członek namaszczony miodem, osłabisz kobietę ponad miarę. A jeśli kobietę tak się namaści - zbliżenie będzie bardzo intensywne". Satyrion mógł też być nazwą cocktailu lub korzenia o podobnym do werbeny fallicznym kształcie. Korzenie takie lub podobne do ludzkich sylwetek, obdarzone właściwymi męskimi lub kobiecymi cechami, zawsze były w powszechnym użyciu w symbolicznej magii miłosnej (przypomnij sobie mandragorę i "Johnny'ego Zdobywcę").